அம்மாவுக்காக

    பள்ளி வாசல் வரை உற்சாகமாக வந்த தமிழரசனுக்கு அதற்கு மேல் செல்ல கால் எழவில்லை.
    ஒரு கணம்  அப்படியே நின்று பள்ளியே பார்த்தான்.
      பள்ளிக்குள் செல்வதா வேண்டாமா என்று ஒரு தாவா மனதிற்குள் வந்து அவனை அப்படியே நிறுத்தி வைத்தது.
              நாலு நாளாக பள்ளிக்கு வரவில்லை.
             
    ஆசிரியர் கேட்டால் என்ன சொல்வது ? எப்படி சமாளிப்பது.?
         மற்ற மாணவர்களைப் போல சட்டென்று பொய் பேசி பழக்கம் இல்லை.
         உண்மையைச் சொல்லி விடலாம்.ஆனால் மற்ற மாணவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் . நினைக்கவே கூச்சமாக இருந்தது.
         மற்ற மாணவர்கள் கிண்டலாகப் பேசுவது இப்போதே காதுகளில் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.
         போதும் நிறுத்துங்கள் என்று கத்த வேண்டும் போல் இருந்தது.
   இத்தனை தயக்கத்திற்குப் பின்னரும் பள்ளிக்குப் போவதா?
    வேண்டாம் என முடிவெடுத்த தமிழரசன் அப்படியே திரும்பினான்.
      அங்கே பள்ளி ஆசிரியை ஒருவர்   வந்து கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.
      இனி கையில் புத்தகப் பையோடு திரும்ப முடியாது.
      பள்ளிக்குச் சென்றே ஆக வேண்டும் அல்லது ஆசிரியர் கண்ணிலிருந்து  தப்ப வேண்டும்.தப்புவது
         முடிகிற காரியமாகத் தெரியவில்லை .என்ன நடந்தாலும் நடக்கட்டும்.
         எதுவுமே நடக்காது போல விறு விறுவென்று பள்ளிக்குள் நுழைந்தான்.
         நேராக தன் வகுப்பறைக்குச் சென்று தன் இடத்தில் அமர்ந்தான்.
            இத்தனை நாள் பள்ளிக்கு  ஏன் வரவில்லை  ? மாணவன் ஒருவன் முதல் கேள்வியைக் கேட்டு வைத்தான்.
            பதில் சொல்வதற்கள் மற்றொரு மாணவன்  டீச்சர் வந்ததும் உனக்கு நன்றாக அடி கிடைக்கும் என்று கட்டியம் கூறினான்.
        தமிழரசனால் ஒன்றுமே பேச முடியவில்லை.    நெஞ்சுக்குள் ஒரே படபடப்பு.
     முகமெல்லாம் வியர்த்துக் கொண்டு வந்தது. ஏதோ நெஞ்சுக்குள் அடைப்பது போல இருந்தது.
     எதையும் வெளிக்காட்டாமல் பைக்குள்ளிருந்து புத்தகத்தை எடுப்பது போல முகத்தைப் பைக்குள் மறைத்துக் கொண்டான் தமிழரசன்.
     குட்மானிங் டீச்சர்.... என்ற குரல் கேட்டதும் பட படவென்று எழும்பி நின்றான்.வாயிலிருந்து குட்மானிங் வர மறுத்தது.
     அனைவரையும் அமரச் சொன்னார் ஆசிரியை.
     அதற்குள் ஒரு முந்திரி கொட்டை முந்திக் கொண்டது.
     டீச்சர் தமிழரசன் நாலு நாளா பள்ளிக்கு வராம இன்று தான்வந்திருக்கான் என்று தமிழரசனை ஆசிரியர் முன் ஆஜர் படுத்தினான்.
     தலை குனிந்தபடி நின்று கொண்டிருந்தான் தமிழரசன்.
     தமிழரசன் ...இத்தனை நாட்கள் ஏன் வரவில்லை ?
     ஆசிரியர் கேட்டார்.
     தமிழரசனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. கண்களில் நீர் முட்டிக் கொண்டு வந்தது.என்ன சொல்வது? எப்படி சொல்வது? அம்மாவுக்கு உடம்புக்குச் சரியில்லாமல் போனதால் நான்தான் பிச்சை எடுக்க வேண்டியதாயிற்று என்பதை எப்படி கூறுவது?
     உதடுகள் வார்த்தைகளை உதிர்க்க மறுத்தன.
     ஆசிரியருக்கு ஓரளவுக்குப் புரிந்து போயிற்று.அருகில் அழைத்தார். என்னப்பா ...என்னாயிற்று சொல்லு  ...கையைப் பிடித்தபடி அன்பாகக் கேட்டார்.
     அவனால் கண்ணீரை மட்டுமே விடையாகத் தர முடிந்தது.
          உடம்புக்குச் சரியில்லையா? மறுபடியும் கேட்டார் ஆசிரியை.
       டீச்சர் அவன் நன்றாகத் தான் இருந்தான்.மார்க்கெட் பக்கம் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.
       நான் பார்த்தேன்....எல்லோர் முன்னிலையில் போட்டு உடைத்தான் ஒரு மாணவன்.
       தமிழரசன் அப்படியே கூனிக் குறுகி நின்றான்.எது தெரிந்துவிடக்கூடாது என்று இத்தனை நேரம் தயங்கினானோ அது வெளிவந்து விட்டது.கண்களில் கண்ணீர் வடிந்தது.
    நிலைமையைப் புரிந்து கொண்ட ஆசிரியை தமிழரசனைத் தனியாக அழைத்து விசாரித்தார்.
    கண்ணீரோடு பாடம் ஒப்பிப்பது போல் தன் வீட்டு நிலைமையை ஒன்று விடாமல்  ஆசிரியரிடம் ஒப்பித்தான் தமிழரசன்.
    சரி பார்த்துக்கலாம் .நீ நன்றாக படிக்கிற பையன். இப்படி அடிக்கடி விடுப்பு எடுத்தால்      படிக்க முடியாது.ஏதாவது ஒரு விடுதியில் சேர்த்து விடட்டுமா? கரிசனையோடு கேட்டார் ஆசிரியை.
    பதறிப்போனான் தமிழரசன்.
    வேண்டாம் டீச்சர் ...வேண்டாம் .என் அம்மாவை விட்டுவிட்டு நான் எங்கும் வரமாட்டேன்.
    இங்கேயே இருந்து நல்லா படிக்கிறேன்டீச்சர்.
    என் அம்மாவுக்கு அடிக்கடி உடம்பு சரியில்லாம போகுது. நானும் இல்லாம போயிட்டா யாரு டீச்சர் எங்க அம்மாவ பாத்துக்குவா?எங்க அம்மாவுக்கு சாப்பாடு யார் தருவா?
    எனக்கு என் அம்மா கூட தான் இருக்கணும். கண்கள் கண்ணீரை உதிர்த்தன. அன்புக்கு உண்டோ அடைக்கும் தாழ்?
    தமிழரசனின் உறுதியைப் பார்த்ததும் ஆசிரியருக்கு அதற்கு மேல் எதுவும் பேச முடியவில்லை.
      
        தமிழரசன் மாதிரி மகன் கிடைப்பதற்கு என்ன தவம் செய்தாரோ அந்த ஏழை தாய் என்று பெருமிதப் பட்டுக் கொண்டார்.
           
           
             

Comments