சுமை

               சுமை

கதவைத் திறந்து மெதுவாக வெளியில்
எட்டிப் பார்த்த நான் படக்கென்று கதவை
சாத்திக் கொண்டு
கதவின் பின்னால் சாய்ந்து நின்று கொண்டேன்.

"என்ன...யாரும் வாராங்களா.".

பதறியபடி ஓடிவந்தாள்  அக்கா ரமணி.

உஷ்....வாயில் கையை வைத்து
மெதுவாகப் பேசும்படி எச்சரித்துவிட்டு
கதவிடுக்கு வழியாக வெளியிலேயே பார்த்துக்
கொண்டிருந்தேன்.

கையில் பையோடு புறப்படத் தயாரான
அனைவரும் பையைக் கீழே வைத்துவிட்டு
எனது  சிக்னலுக்காக காத்திருந்தனர்.

அம்மா ...மறுபடியும் ஒருமுறை சமையலறைப்
பக்கம் சென்று ஏதாவது விட்டுவிட்டு
வந்தோமா என உறுதி செய்து கொண்டிருந்தார்.


அப்பாவின் கண்களில் மட்டும் எல்லாவற்றையும் 

விட்டுவிட்டு செல்கிறோமே என்ற கவலை தெரிந்தது.

சலனமில்லாமல் நின்று கொண்டிருந்தார்.

"பாருடா...நேரம் ஆகிடப் போவுது..".என்றான்

கடைக்குட்டித் தம்பி ரமேஷ்.

அவனுடைய குரலில் சுற்றுலா செல்லும்

சிறுவனின் உற்சாகம் தெரிந்தது.

அவனுக்கு இது
இன்பச் சுற்றுலாதான்.
அடிக்கடி அம்மாவிடம் எங்காவது வெளியில்
கூட்டிட்டுப் போயேன்
என்று  நச்சரித்துக் கொண்டே இருப்பான்.

அம்மாவும் "போகலாம்...போகலாம் "என்று
போக்குக்காட்டிக் கொண்டே இருப்பார்.

கிராமத்தில் இருந்து கொண்டு எங்கு 

போவது ? குளத்தங்கரையையும்  பொத்தக்காட்டையும்

சுற்றி சுற்றி வந்தே நாளும் பொழுதும்

கழிஞ்சு போச்சு...

இன்று பேருந்தில் செல்லும் வாய்ப்பு

  கிடைத்திருக்கிறது. முதன்முறையாக

இன்பச்சுற்றுலா செல்லப் போகிற 

மகிழ்ச்சியை அவனது முகத்தில் காண முடிந்தது.

நேற்றிலிருந்தே எப்போ போகணும்....எப்போ போகணும் என்று கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான்.அந்த 

மகிழ்ச்சியில்தான் இப்போதும் புறப்பட்டு 

நிற்கிறான்.அறியாப்பிள்ளை...வேறு

எப்படி இருப்பான் ?

ஒருமாதத்திற்கு முன்பு

இப்படித்தான் அதிகாலையில் 

ஊரைவிட்டுப் புறப்படத் தயாரான 

நேரத்தில் பட்பட்டென்று கதவு தட்டும் ஓசை.

அக்கா ரமணிதான்  கதவைத் திறந்தாள்.

கீழத் தெரு மாமா வந்து நின்றார்.

அப்படியே எல்லோருக்கும் பேயறைந்ததுபோல்

இருந்தது.ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்

கொண்டிருந்தோம்.

அம்மாதான் சுதாகரித்துக் கொண்டு" தம்பி,

என்ன காலையிலேயே வரமாட்டியே ஏதாவது

அவசரமா..?".என்று கேட்டு வைத்தார்.

"அதை எப்படி சொல்ல....நல்லாதான்

தூங்க போனா...திடீரென்று மேல்மூச்சு

கீழ்மூச்சு வாங்கிகிட்டு கிடக்கா..."

என்றார் மாமா மொட்டையாக.

"யாரு..."பதறிப்போய் கேட்டார் அம்மா.

"வேறு யாரு நம்ம அம்மதான்..".என்றார் மாமா.

அவ்வளவுதான் . ஓவென்று ஒப்பாரி வைத்தபடி

 மாமா வீட்டை நோக்கி ஓடினார் அம்மா.

நாங்களும் அம்மா பின்னாலேயே மாமா

வீட்டை நோக்கி ஓடினோம்.அங்கே...பாட்டி

மேமூச்சு கீமூச்சு இழுத்துகிட்டு கிடந்தாவ.....

பாட்டியை இந்த நிலைமையில் பார்த்த பிறகு

எப்படி நாங்க ஊரைவிட்டுப் போகமுடியும்?

அதனால் அன்று போகமுடியாமல் 

முதற்பயணம் தோல்வியில் முடிஞ்சு போச்சு..

தோல்வியில் முடிஞ்சு  போச்சு என்பதைவிட

 தேதி குறிப்பிடப்படாமல்  ஒத்தி வைக்கப்பட்டது

என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

நல்லவேளை பாட்டி பிழைச்சிட்டாவ..

கடைசி நேரத்தில் அப்பாவும்

"ஏதோ தடங்கல் மாதிரி இருக்கு.

இன்னும் ஒரு மாசம் இருந்து பார்ப்போம்.

கடவுள் நம்ம தலையில் என்ன எழுதி

வச்சிருக்காரோ என்று கடவுள் தலையில

பாரத்தப் போட்டுட்டு உட்காந்துட்டாவ..."

அப்பா உடம்பு பாதியா வத்தி போச்சு....

பஞ்சம் பொழைக்க ஊருவுட்டு ஊரு

போகணும்ன்னு நம்ம தலையில எழுதி

இருந்தா யாரால மாத்த முடியும் என்று

புலம்பி புலம்பி....பாவம் எங்க அப்பாவ

பார்க்க எனக்கே பாவமா இருக்கு..

ஒவ்வொரு சமயத்துல கடவுள் மேலகூட

கோபம் வந்து "உனக்கு கண்ணே இல்லையா?"

என்று கன்னாபின்னான்னு திட்டிபுடுவேன்.

வேறு என்னங்க செய்ய முடியும்? 

எங்க இயலாமையை கடவுளுகிட்டதானே

காட்ட முடியும்.

எங்க அப்பாவுக்கு வெளியூர் போய்

வேலை பார்க்க மனமே மனமில்லை. 

கூடுமானவரை எப்படியாவது சமாளித்துவிட

வேண்டும்  என்றுதான் நினைத்தார்.

அதற்காக வெளியில் இறங்கி

 எங்கெங்கலாமோ வேலை கேட்டுப் பார்த்தார்.

உடம்பு வலிக்க எந்த வேலையும்

 செய்து விடமாட்டார் அப்பா.

அவர் வாழ்ந்த நிலை அப்படி.

 மிராசு மாதிரி வாழ்ந்தவருக்கு யார் 

வேலை கொடுப்பார்கள் ?

யாருமே கூலி வேலைக்குகூட

கூப்பிட மாட்டேன்னுட்டாவ...எங்க அப்பா

மத்தவங்க மாதிரி இழுத்து பிடுச்சு

வேலை செய்துகிட மாட்டாவளாம்.

ஆனாலும் எங்க அப்பா எங்க தோட்டத்தில் 

வேலை பார்த்த சுயம்புவிடம்கூட உன்கூட

என்னையும் வேலைக்கு கூட்டிட்டுப் போ தம்பி

என்று வெட்கத்தைவிட்டு சொல்லி வச்சாவ.


அவனும் "அண்ணாச்சி உங்களை எப்படி

கூலி வேலைக்கு கூட்டிட்டுப் போக முடியும் ? 

இப்போ அவ்வளவு வேலையும் இல்ல...

மண்வெட்டி சுமக்கிற மாதிரி

கடுத்த வேலை எல்லாம் நீங்க செய்துகிட
மாட்டீங்க "என்று சொல்லிட்டான்.

அவனும் மனுஷன்தான...நம்ம அண்ணாச்சியைப்

போயி கூலி வேலைக்கு கூட்டிட்டுப் போகணுமான்னு

நினைச்சிருப்பான்.

கடுத்த வேலைச் செய்ய முடியாது என்றால்

 வேறு எந்த வேலைக்குத்தான் போவது.?

ஆபீஸ் வேலைக்கா போகமுடியும்?

ஊரும் ஊரில் உள்ள நிலத்தையும் சுத்திச் சுத்தி
வந்தவருக்கு இந்த மண் வேலையைத்

 தவிர வேறு என்ன தெரியும்?

இருந்து இருந்து பார்த்துட்டுத்தான் 

அப்பா இந்த முடிவு எடுத்தார்.

  இதற்கு மேலும் தாக்குப்

பிடிக்க முடியாது என்ற நிலைமை.

 வேறு வழியில்லாதுதான்

இன்றைக்கு ஊரைவிட்டு வெளியேற

முடிவு  செய்திருக்கிறார் என்பது

எனக்குத் தெரியும்.

அம்மாவின்  நச்சரிப்பு வேறு அவரை

நிம்மதியாக இருக்கவிடவில்லை.

அம்மாவின் ஒவ்வொரு பேச்சும் அப்பாவின்
வறுமையைக் குத்திக் காட்டுற 

மாதிரியே இருக்கும்.

மழை பொய்த்துவிட்டது.

 காடுகண்ணியில் ஒத்த விளைச்சல்

இல்லை. நாளைக்கு  நல்லது நடந்திடாதா..

நாளன்னைக்கு நல்லது நடந்திடாதா....

என வானம் பார்த்து காத்திருந்ததுதான்

மிச்சம்.

அங்கேயும் இங்கேயும் கடனவுடன வாங்கி

இதுவரை சமாளித்தாயிற்று.

எத்தனை ஆட்களிடம்தான் கடன் வாங்குவது?

கடன் வாங்கியதை திருப்பிக் கொடுக்க

தோட்டத்திலிருந்து வருமானம் வரணுமே?

கடன் தந்தவங்க  எல்லாம் மூஞ்சு சுழிக்க

ஆரம்பிச்சுட்டாவ...

ஒரு சிலர் வாங்கின கடனை திருப்பித் தர

வக்கில்லை என்று முகத்துக்கு நேராக கேட்க

தொடங்கிட்டாவ...

சாரல் மழை காலத்தில் நாலுத் துள்ளி

சடசடன்னு விழுந்தது.... அப்படியே

 புழுதியைப் படிய வைத்துவிட்டு போயே போச்சு.

மறுபடியும் அப்பப்போ ஈசானம் கறுக்கும்.

அப்பா ஈசானத்தை நோக்கியே

நின்று கொண்டு.."..பாருல....ஈசானம்

கருத்துட்டு....ரெண்டு நாளையில எப்படியும்

மழை வந்துரும் "என்று சொல்லி மனசை

தேத்திடுவாவ...

அவ்வளவுதான்.

மழை கண்ணாமூச்சி காட்டிட்டு காணாமல்

போய்விடும்.

எத்தனை நாள்  யாராவது வேலைக்குக்

கூப்பிட மாட்டார்களா என்று சந்தியில போயி

மண்வெட்டியோடு  போய் எங்க அப்பா

நின்னுருக்காவ தெரியுமா? 

நானும் அப்பா கூடவே போய் நிப்பேன்...

நினைச்சாலே கண்ணீருதான் வருது.

வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பத்த யாரு கூப்பிடுவா...

பத்து பதினோரு மணிவரை தெருவிலேயே

யாராவது வேலைக்கு கூப்பிட மாட்டாவளா

என்று காத்துக் கிடப்பாவ...காலையில இருந்து

பச்ச தண்ணி பல்லுல பட்டுருக்காது....

ம்கூம்....எவரும் கூப்பிட மாட்டாங்க...

மறுபடியும் தலையைத் தொங்கப்

 போட்டபடி வீட்டிற்கு வருவோம்.

வந்ததும் வராததுமாக "இன்றைக்கும் வேலை

கிடைக்கலியா? அப்போ... எங்கள என்னதான்

பண்ணணும்னு நினைக்கிறீரு..."

குதர்க்கமாக கேட்பாவ எங்க அம்மா.

எங்க அம்மா நேரம் காலம் தெரியாம

 வாயில வந்தபடி பேசிப்புடுவாவ.

ஒட்டிய வயிறும் பல நாட்கள் 

தாடி எடுக்காத முகமும்

குழி விழுந்த கண்களும் 

அப்பாவை பார்ப்பதற்கே

பரிதாபமாக இருக்கும்.

இந்த அப்பாவை பார்த்து கண்டபடிபேச

எப்படித்தான் எங்க அம்மாவுக்கு மனம் வருதோ ?

ஒவ்வொரு நேரம் இதுக்காக  நான் அம்மாகிட்ட 

சண்டை கூட போட்டிருக்கேன்.

நானாவது மூத்த பிள்ளையாகப் பிறந்திருந்தால்....

செங்கல் சூளைக்கு கையாளு

 வேலைக்கு போய் ஒரு ஐம்பது ரூபா

துட்டாவது கொண்டு வந்து

கொடுத்திருப்பேன்.

பதினொரு வயசுகூட தாண்டாத 

எனக்கு யாருங்க வேலை கொடுப்பாங்க?

எங்கேயாவது பட்டணம் கிட்டணம்போயி

ஒரு காப்பி கடையில பெஞ்சு தொடச்சாவது

நாலு காசு வீட்டுக்கு அனுப்பணும்னு

ஆசைதான்.

வீட்டை உட்டுட்டுப் போக தைரியம்

வரணுமில்லியா....


அப்பாவின் பாரத்தை கொஞ்சமாவது

 சுமக்க முடியவில்லையே என்ற கவலை

மனசக்குள்ள  குமைஞ்சுகிட்டே இருந்தது.

இப்போதைக்கு வேறு என்ன செய்ய முடியும்.? 

சில நாட்கள் வயிறு பசிக்கல என்று

பொய் சொல்லிவிட்டு மற்றவர்கள் சாப்பிடட்டும்

என்று அப்பா பட்டினி கிடப்பது போல 

நானும் பட்டினி கிடந்துருக்கேன்.

இந்த பட்டினிப் போராட்டத்துக்கு விடைதான்
என்ன?
அதனால்தான்  தூத்துக்குடி போய்

உப்பளத்திலாவது  வேலை செய்யலாம் என்று

முடிவெடுத்திருக்கிறார் அப்பா.

மழை கீழே விழுவனா என்று

ஒரேயடியாக அடம்பிடிக்கும்போது

ஏழை விவசாயியால் என்ன செய்ய முடியும்?

நீங்களே சொல்லுங்க...


குடும்பத்தோடு விட்டத்தைப் பார்த்துக் 

கொண்டு இருக்க வேண்டியதுதான்.

இப்படி எத்தனை நாள்தான் ஈரத்துணியை

வயிற்றில் கட்டிவிட்டு பட்டினி கிடப்பது.?

 வாழ்ந்த பவிசு என்ன....

இப்படி ஒரு நிலைமை வரும்

என்று அப்பா கனவில்கூட நினைத்துப் 

பார்த்திருக்கமாட்டாவ...

அப்பா மட்டுமா...நாங்களும்தான்.

தீபாவளி என்றால் ஒன்றுக்கு நாலு டிரவுசர்

வாங்கித் தருவாவ.....

இப்போ கிழிந்த டிரவுசரை துவைத்துப்போட

சோப்பு வாங்க கையில  கால் காசு இல்ல...

கண்ணீர் விட முடியவில்லை.
தண்ணீர் விட்டால்தானே கண்ணீர் வரும்.

தண்ணீருக்குப் பஞ்சமாகியபோது
கண்ணீர் எங்கிருந்து வரும் ?

மழை இப்படி ஒரேயடியாக வஞ்சனை வைத்துவிடும்
என்று யாருமே எதிர்பார்க்கல...

கூலி வேலை செய்தவர்களுக்கு இதனால்
பெரிய பாதிப்பு எழல...

இந்த மடம் இல்லன்னா சந்தை மடம் என்பதுபோல

இன்னொரு வேலையைத் தேட முடிந்தது.

இதுவரை வயல் வரப்புகூட வெட்டிப்

பழக்கமில்லாத  எங்களை மாதிரி குடும்பத்தால்

என்ன செய்ய முடியும்.?

நீங்களே சொல்லுங்க ..

ஒருநாள் மேல தெருவில் இருக்கும்

மூத்த அத்தை  வீட்டுல போயி

ஏதாவது கிடைக்குமா என்று

பார்த்துட்டு வருவோம் என்று அப்பா என்னையும்

கூட்டிக்கொண்டு போனாவ.
எங்க  குடும்பத்தில  மூத்த அத்தை மட்டும்
கொஞ்சம் வசதியாக இருக்கிறாவ..

மோட்டார் தோட்டம்.... ஒரு இரண்டு மணி நேரம்
மின் மோட்டார் ஓடும் அளவுக்கு
நீரூற்று உள்ள கிணறு.
அதனால் ஏதோ இந்த பஞ்சத்திலும் அத்தைக்கு
குடும்பத்தை ஓட்டும் அளவுக்கு வருமானம்
வந்து கொண்டிருந்தது.

ஒன்றிரண்டுமுறை அத்தையிடமும்
கடன் வாங்கியிருக்கிறோம்.
இந்தமுறை அத்தையும் 

கைவிரித்துவிட்டாவ..

இப்படி ஒரேயடியாக மழை
வஞ்சித்தால் யார்தான் உதவுவார்கள்?

எல்லோருக்கும் நாளைக்கு என்ன
நடக்குமோ என்ற பயம் உள்ளுக்குள்
இருக்கத்தானே செய்யும்.?

யார் ....யாருக்கு கொடுத்து உதவ முடியும்?
ஒன்றிரண்டு குடும்பத்தில் பிள்ளைகள்
படிச்சி வேலை பார்த்ததால் சாப்பாட்டுக்கு
மாசாமாசம் பணம் வந்துடும்.

மத்தவங்க பாடெல்லாம் எங்கள மாதிரி
படுதிண்டாட்டம் தான்.
யாரை குத்தம் சொல்ல?
கடவுளத்தான் சொல்லணும்.

"கடவுள் கண்முழிச்சிப் பார்த்தா போதும்
நம்ம தோட்டத்தில் விளைவதே நீ தின்னு..
நான் தின்னு ....என்று காலுக்குள்ளும்
கைக்குள்ளும் கிடக்கும்....
கடவுள்கண் முழிச்சி பார்க்கணும்.."

எப்படியாவது எங்களை காப்பாத்தணுமே...

என்றுதான் அப்பா

இந்த பாடுபடுகிறாவ....

கடன் கேட்டுப் போகிற வீட்டில் எல்லாம்
இப்படியேயா கடவுள் விட்டுருவாரு ....
பழையபடி முந்தைய மாதிரி ஊரு
செழிக்கும் என்று ஏதேதோ பேசி
ஆறுதல் படுத்தி அப்பாவை
வெறுங் கையோடு திருப்பி
அனுப்பி வைத்து விடுவாவ..

வயிற்றுப் பசி இருப்பவனுக்கு வார்த்தையை
அள்ளிக் கொடுத்தால்....
பசி தீருமா?

ஒருநாள் அத்தை வீட்டுக்குப்

போயிட்டு நானும் அப்பாவும் வருத்தத்தோடு

திரும்பி வந்துகிட்டு இருந்தோம்.

அப்போது எதிரில் வந்த பெரியசாமி மாமா

"என்ன ஓய் ... பார்த்தும் பார்க்காத மாதிரி

போறீரு....ஒரேயடியா ஆளு  ஒடிஞ்சு
போயிட்டீரு..."
என்று விசாரித்தார் .

" அதெல்லாம் இல்ல...சும்மா தங்கச்சி
  வீட்டு வரை போயிட்டு வர்றேன்..."
என்று சொல்லி சமாளித்துப் பார்த்தாவ 

எங்க அப்பா.

"என்ன முகமெல்லாம் வாட்டமா இருக்கு...

கஞ்சிகிஞ்சி குடிச்சீரா இல்லையா? " என்றார் மாமா.

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை....ஏதோ
நினைச்சுகிட்டே வந்ததால எதிரே வந்த

 உங்களை பார்க்கல...
 ஆமா...மவன் வீட்டுக்கு தூத்துக்குடிக்குப்
போயிட்டு எப்போ வந்தீரு...."
என்று கேட்டு வைத்தார் அப்பா.

"வந்து இரண்டு நாள் ஆவுது.."

"மவன் பிள்ள குட்டி எல்லாம் சுகமா..."

"அதெல்லாம் நல்ல சுகம்..."

"வேலை கீலை இருக்கா...அங்கேயும் இப்படித்தானா.."

"என்ன இப்படி கேட்டுட்டீரு...
அவன் உப்பளத்தில் வேலை பார்க்கிறான்...
அவனுக்கு எதுக்கு மழை..."

"அப்போ மவனுக்கு நல்ல வேலைன்னு சொல்லும்..."

"இங்க கிடந்தான்னா...இந்தப் பஞ்சத்தில
பய ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு போயிருப்பான்.
இப்போ கடனில்லாம வயித்துப்பாட்டுக்கு
ஓடுது...பேசாம நானும் அவன்கூட போயி
இருந்துடலாம் என்றுதான் பார்க்கிறேன்.
என் வீட்டுக்காரி  எண்ணைக்கி என்
சொல்ல கேட்டா...
ஒத்தப் பசுவை கட்டிகிட்டு அழுதுகிட்டு கிடக்குறா..."

"பால் கறக்குதா..."

"பச்சப்புல் தின்னாம பாலு எப்படி கறக்கும்..?
ஏதோ ஆழாக்கு பால் கறக்கும்.
வீட்டுக்கு மட்டுமாவது விலைக்கு வாங்காம
ஒப்பேத்தலாம்  இல்லையா?"

"பையன் வீட்டுக்கு இனி எப்போ போவீரு."
அப்பா மனதில் ஏதோ ஒரு எண்ணம்
தோன்ற மறுபடியும் மறுபடியும்
வலிய பேச்சு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாவ....

எனக்கு வயித்துக்குள்ள ஏதோ இரைச்சல்
வந்த மாதிரி இருந்தது.
இருந்தாலும் அப்பாவை தொந்தரவு
படுத்தக்கூடாது என்று அடக்கிக் கொண்டு நின்றேன்.

"ஒரு மாசத்துல  போவணும்...சவம் பச்சபுள்ளைகள்
தாத்தா தாத்தான்னு காலை கட்டிகிட்டே கிடந்துச்சி..
கண்ணுக்குள்ளேயே நிக்குது...
புள்ளைகள் மேல ஒரே தேட்டமா
இருக்கு...
மறுபடியும் இந்த மாதத்தில ஒரு எட்டு போய்
பார்த்துட்டு வந்துடணும்....
ஊருல இருக்கிறவரை அரைவயிறும்
கால்வயிறும் கஞ்சி குடிச்சி வளருற புள்ளைகள்
வம்பா போச்சி..
இப்போ புள்ளைகள் எல்லாம்

 நல்லா தெளிச்சலா
இருக்கு."
என்று மகன்பாடு பரவாயில்லை என்பதை
ஒரே மூச்சில் சொல்லி முடித்தார் பெரியசாமி மாமா.

"மருமவ எதும் வேலைகீலை பார்க்கிறாளா..."

"ஆமாம். அவளும் வீட்டுல சும்மாதான
இருக்கேன் என்று கையாளாட்டம் உப்பளத்தில்
வேலை பார்க்குறா...
நல்ல சம்பளம் கிடைக்கு ..
நீரும் இங்க கிடந்து ஏன் கஷ்ட படுறீரு...
தூத்துக்குடி ஈத்துக்குடி போய்
பொழைக்கிறத பாரும்...."
என்று அப்பாவுக்கும் தூத்துக்குடியில்
பிழைக்க வழி இருக்கு என்பதை சொல்லிக்
காட்டினார் பெரியசாமி மாமா.

"போனா எங்க தங்குறது...எங்கப் போயி
வேலைத் தேடுறது...சும்மா எப்படி போகமுடியும்."
மறுபடியும் அப்பா அதைப்பற்றியே
விசாரித்தார்.

"போகணுன்னா  சொல்லும்.
ஏன் நம்ம புள்ள முத்து இல்ல....
அவன் நீர் போனீருன்னா பொதடிய புடுச்சி
வெளியில தள்ளிருவானாக்கும் ...
இங்க கெடந்து
நாலு பிள்ளைகள வச்சுகிட்டு
நீர் படுற பாட்ட பார்க்க முடியல...
எத்தனை நாள்தான் வானத்தை பாத்துகிட்டே
கஞ்சி குடிக்காம கெடப்பீரு...
நீரு கெடப்பீரு ...பச்சப்புள்ளைகள் கெடக்குமா...
நீரும் தூத்துக்குடிக்குப் புறப்புடுறதப் பாரும் "
பெரியசாமி மாமா சொல்ல சொல்ல அப்பாவுக்கு
தலையாட்டுவதைத் தவிர அப்போது வேறு
எந்த பதிலும் சொல்லத் தெரியல....

வீட்டுக்கு வந்ததும் அன்னப்பழத்து கிட்ட

பெரியசாமி மாமா சொன்ன அத்தனையையும்
ஒன்றுவிடாமல் சொல்லி முடித்தார் அப்பா.

அன்னபழம் வேறு யாருமல்ல....எங்க அம்மா.

அப்பா சொன்னதும்
"நீங்க என்ன நினைக்குறீக...போகணுமா..
இல்ல இப்படியே பட்டினி கிடந்து சாகணுமா.?."
என்றார் அம்மா.

இருக்கும்வரை எங்க வீட்டுக்காரருக்கு
காணாது என்று தலையில் தூக்கி வச்சு
ஆடுனவாதான்  எங்க அம்மா.

இப்போ அப்பா கையில காசு இல்ல... அப்பாவ
ஒரு ஆளா கூட மதிப்பதில்லை...

இப்படியே போனால் கடைசியில் குடும்பத்தோடு
தற்கொலை செய்ய வேண்டிய நிலைதான்
வரும். இனி மானத்தைப் பார்த்தா முடியாது.
பிறந்த ஊரைவிட்டுப் போனா மதிப்பு 

இருக்காதுதான்.

அதுக்காக சாக முடியுமா...?
ஒரு துணிவோடு தூத்துக்குடி போவது
என்று முடிவு எடுத்தார் அப்பா.

அப்போதுதான் தாத்தாவை யார்  

பார்த்துக் கொள்வது?
என்ற கேள்வியும்  எழுந்தது.

"உங்க தம்பியிடம் தள்ளிட்டு வாங்க."
என்று ஒற்றைவரியில் தாத்தாவுக்கு முடிவுரை
எழுதிவிட்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார் அம்மா.

அப்பா மனம் கேட்கல...
இயல்பாகவே அப்பாவுக்கு இளகிய மனசு.

பெத்த தகப்பனுக்கு கஞ்சி குடுக்காதவன் என்று
நாலுபேரு சொல்லிறபிடாது....
தயங்கி தயங்கி  சித்தப்பாவிடம் போய்

சொல்லிப் பார்த்தார் அப்பா.

"ஊரைவிட்டு போரீயாக்கும்..."ஒரு நிமிடம்
அப்பா கையைப் பிடித்தபடி ஒன்றுமே பேசாதபடி
நின்றார் சித்தப்பா.

எதுக்கெடுத்தாலும் அப்பாவிடம் வந்து

கேட்டுத்தான் செய்வார் சித்தப்பா.

பொசுக்கென்று ஊரைவிட்டுப் போறேன் என்றதும்

தாங்க முடியல...கண்ணுகலங்கி சித்தப்பா

அப்படியே நின்னாவ...

அப்பாதான் சரி ஆறுமாதம் போயிட்டு

வாறேன் மழைதண்ணி வந்து கொஞ்சம்

செழிப்பானதும் வந்துடுறேன் என்று சித்தப்பாவுக்கு

சமாதானம் சொன்னாவ..

"சரி...போயிட்டு வா...
நம்ம குடும்பத்துக்கு இப்படி ஒரு
கஷ்டம் வருமுன்னு நான் நினைச்சே பார்க்கல...

ஐயாவைப் பத்தி கவலைப்படாம  போயிட்டுவா..

ஐயாவை நான் பார்த்துகிடுறேன்" என்று
அப்பா தாத்தாவை பார்த்துக்க என்று சொல்லும்

முன்னே தாத்தாவை பொறுப்பா பார்த்துகிடுவேன்

என்று சித்தப்பா சொல்லிட்டாவ...

எங்க அப்பா தாத்தாவை ஐயா என்றுதான்

கூப்பிடுவாவ.

"தம்பி. பால்தங்கம் சம்பதிப்பாளா?..."
என்று அப்பா கேட்டாவ....

பால்தங்கம் சித்தி கறாரான ஆளு.
ஒரு மாசத்துக்கு மேல ஒரு நாள் அதிகமாக
வைச்சு தாத்தாவ பார்க்க மாட்டாவ....

"அவ கிடக்கா...அவளை நான் பாத்துகிடுறேன்...

நீயும் நாலு புள்ளைகளை வச்சுகிட்டு.....

எனக்கு என்ன பேச என்றே தெரியல"

சித்தப்பாவுக்கு வாயில் இருந்து வார்த்தை

வர தடுமாறியது.கடைசியாக

ஏதோ சித்தப்பா கொடுத்த நம்பிக்கையில்

ஐயாவை  சித்தப்பா கையில் ஒப்படைத்துவிட்டு

அங்கிருந்து  ஐயாவை

பார்க்காமலே  அப்பா வீட்டுக்கு வந்துட்டாவ.

ஐயா முகத்த என்னால பார்க்க முடியாது

என்று என்கிட்ட சொல்லி அழுதாவ.

ஆனாலும் அப்பாவுக்கு தாத்தாவை சுமையாக

நினைத்து மொத்தமாக சித்தப்பா

வீட்டில் இறக்கி வைத்துவிட்டு போகிறோமே
என்று அப்படியே

மனம் வெம்பிப் போயிட்டாவ...

என் ஐயா  பத்து வயசு வரை தோளில்

தூக்கி வைத்துதான் எங்கேயும் கூட்டிட்டுப்

போவாவ...கடைசி காலத்துல

அந்த ஐயாவை...பாரம் என்று சுமக்காம

போறோமே என்ற வருத்தம் அப்பா மனசை போட்டு

வாதிச்சுகிட்டு கிடந்தது....
மனசுக்குள்ள ஒரு போராட்டம்.

வீட்டில் வந்து ஒருவாய்

தண்ணீர்கூட வாங்கிக் குடிக்கல...

விட்டத்தைப் பார்த்தபடி அப்படியே

 படுத்திருந்தாவ...
விழி ஓரத்தில் கண்ணீர் நிறைந்து நின்றது.

அப்பா  நம்ம ஐயாவை  அடுத்த மாசம் வந்து

நாம கூட்டிட்டு போயிடலாம்பா....என்று கூறி

அப்பாவின் கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டேன்.

"என் ஐயா...."என்று கையைப் பிடித்துக் கொண்டு

என் முகத்தையே பார்த்தபடி அப்பா அழுததை

நினைச்சா என் ஈரக்குலையை 

அப்படியே கசக்கிப் போட்டமாதிரி

இருந்தது.

அன்றுதான் நான் ரொம்ப  நொறுக்கி

போய்விட்டேன்.

அப்பாவின் கண்களில் உன்னைதான் 

மலைபோல நம்பி

இருக்கிறேன் தம்பி என்ற கெஞ்சல்  

இருப்பதைக் கண்டேன்.

அப்பவே ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

அப்பா...உங்க சுமையை நான் சுமப்பேம்பா..

.நீங்க கண்கலங்கபிடாது.....என்று

அப்பாவை கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டேன்.

இனி பேச என்ன இருக்கிறது?

பெத்த அப்பா கண்ணீர் விட்டு அழுவதைப்

பார்த்ததும் சும்மா இருப்பதற்கு நான்

ஒன்றும் கல் நெஞ்சுகாரன் இல்லியே...

நடக்கக்கூடாத நாடகத்தை நடத்திக்

கொண்டிருந்து மழை.

மழை நடத்திய நாடகத்தில் முதல்

பலிகடாவாக்கப்பட்ட

நாங்கள் காட்சியிலிருந்து மறைந்து

 போக நினைத்த நாள் இன்று.

ஊருல ஒருத்தருக்கும் தெரியாம ஊரைவிட்டு
போயிரணும் என்று தான் நினைத்தோம்.

அதற்காகத்தான் விடியக்காலையிலேயே

புறப்பட்டோம்.

அப்படியே பழைய நினைவுகளை உதறித்

தள்ளியபடி மறுபடியும் கதவைத்திறந்து 

யாராவது தெருவில் வருகிறார்களா என்று 

நோட்டமிட்டேன்.

"யாருமில்லை....வாங்க...வாங்க..."
அவசரப்படுத்தினேன்.

ஆளுக்கு ஒரு பொட்டலத்தைத் தூக்கியபடி
எல்லோரும் கிளம்பினோம்.

ஓடிப்போய் அப்பா கையில் இருந்த
தகரப் பெட்டியை
வலுக் கட்டாயமாக இழுத்தேன்.

"நீ சுமந்துகிட மாட்டாப்பா..".என்று
சொல்லியபடி தர மறுத்தார் அப்பா.

"நான் சுமப்பேம்பா....நீங்க சும்மா வாங்க.

அது போதும்" உரிமையோடு அப்பா 

கையில் வைத்திருந்த பெட்டியை வாங்கி

தலையில் வைத்தபடி முன்னால் நடந்தேன்.

தூத்துக்குடியை நோக்கிய

எங்கள் பயணம் தொடங்கியது.

தெருவைக்  கடக்கும் வரை யாராவது

பார்த்திட கூடாதே என்று பதுங்கி பதுங்கி

மெதுவாக காலெடுத்து வைத்தோம்.

யாரும் பார்க்காமல் ஊரைக் கடந்து 

நால்வழிச் சாலையை வந்தடைந்துவிட்டோம்.

இப்போது எதையோ பறிகொடுத்துவிட்டது போன்ற

 உணர்வு. சொல்ல முடியாத ஏதோ ஒன்று

இதயத்தை அமுக்கி பின்னால் இழுப்பது போல

இருந்தது.

 மெதுவாக திரும்பி பார்த்தேன்....

அப்பா கண்களில் கண்ணீர் மல்க

ஊரையே திரும்பிப் பார்த்தபடி அங்கேயே

நின்று கொண்டிருந்தார்.

"வாங்கப்பா....."

கையைப் பிடித்து இழுத்தேன்.

எங்கள் விழிகளில் இருந்த கடைசி சொட்டு

நீரை மட்டும் வாங்கிக் கொண்ட ஊர்

தனது  கடைசிக் காட்சியைக்  கொஞ்சம்

கொஞ்சமாக  மறைத்துக் கொண்டிருந்தது.





Comments

  1. இயற்கையின் விளையாட்டால் சீரழிந்த குடும்பத்தின் காட்சியை தத்துருவமாக பதிவிட்டது மிக அருமை.

    ReplyDelete

Post a Comment